Het is weer even geleden dat ik een stukje geschreven heb, dat had verschillende redenen. weinig tijd door ziekenhuisbezoek en daarna geen zin door een verdrietige periode. In die tijd kreeg ik van Joke een lief berichtje dat ik het verdriet een plekje in mijn hart moest geven dat deed me denken aan een gedichtje dat ik vaak naar anderen opstuur als zij een dierbaar persoon hebben verloren. Ik ben het daarom zelf nog maar eens goed gaan lezen, en weet dat het voor mij ook zo zal gaan als in het gedichtje. Ik wil het daarom ook in dit bericht plaatsen.
Een kamertje in mijn hart
Jarenlang ben je gelukkig en zorgeloos.
Dan slaat het nootlot toe. Je verliest een dierbare zus
Het leed is niet te overzien.
Vertwijfeld zoek je naar de zin van het bestaan.
Hoe moet je nu verder? hoe wil je verder?
Toch komt er een moment dat het verlies een plaatsje, een kamertje in je hart krijgt
Dat kamertje ga je heel langzaam inrichten.
De deur staat altijd op een kier.
Ga je het kamertje in dan koester je de goeden dingen.
Maar ook is is er in dit kamertje plaats voor verdriet.
En in je hart is plaats voor meer kamers.
Deze kamers heb je verwaarloosd tijden het inrichten van dat ene kamertje.
Maar op een gegeven moment zul je ze gaan opknappen en opnieuw inrichten.
In deze kamers breng je dan weer de meest tijd door.
Al zul je nog regelmatig dat ene speciale kamertje binnengaan
Laatste reacties